Hart

We horen hondjes enthousiast in de auto blaffen en piepen. Die herkennen de omgeving. Ze mogen niet los lopen maar kunnen wel lekker lopen hier. Klaas wordt wakker met een zere keel. Gelukkig hebben we strepsils bij ons. Na het ontbijt wandelen we naar de vuurtoren. De zon begint al een beetje door te breken. Het is niet mogelijk om helemaal bij de vuurtoren te komen. Ze verhuren er een huis en het hek zit op slot. We lopen terug  langs de cliff en zien de scheuren in de grond. Het zal hier steeds meer afbrokkelen. De omgeving is fossielrijk en er groeien zeldzame planten. Het restaurantje op de cliff gaat niet open. We hadden gehoopt op een bakkie koffie. Ons doel is richting Winchester. Eerst heeft de bus benzine nodig. Er is hier weer E5 te koop. We zien een Lidl en doen daar boodschappen. Water hadden we echt nodig en avondeten. Het is een grote winkel. We geven elkaar steeds opdrachten om iets te zoeken en als de een het niet kan vinden neemt de ander het over. De pijnboompitten vinden we allebei niet. De rotondes op de snelweg brengen ons steeds de verkeerde kant op. Het is echt enorm puzzelen waar je moet voorsorteren om de goede afslag te nemen. Het lijkt ingewikkelder dan op de heenweg. We nemen ook een andere route. Om 12.18 uur rijden we Wales uit en staat er een bord: Welcome in England. 
Het is warm in de bus. We willen even van de snelweg af om ergens cappuccino te drinken. Ik zoek via googlemaps een café. Dat is nog even zoeken want we willen niet een uur er naar toe rijden. Uiteindelijk vind ik wat op 20 minuten. We parkeren in Lambourn en het eerste uur is gratis. Dat gaan we wel redden. In The Weelwrights Arm pub zitten veel mensen in pak aan een biertje. Het is half 2. We bestellen 2 cappuccino. Dat hebben ze niet. Klaas vraagt om koffie. Ze willen wel koffie zetten voor ons in de keuken. Ze hebben geen apparaat. We nemen 2 cola. In de supermarkt kopen we 2 pizzabroodjes. Als we langs de kerk lopen zien we allemaal mensen netjes aangekleed. Nu begrijpen we waar de mensen in de pub naar toe gaan. Op de parkeerplaats krijgen we bericht dat de ingeslagen achterruit van onze auto thuis waarschijnlijk bij iemand gemaakt moet worden waar Klaas zijn verzekering  een deal mee heeft. Klaas is ongeveer 1.5 uur aan het bellen met de verzekering.  Morgen is de auto weer gemaakt dankzij de inspanningen van zoonlief. Ik zoek een slaapplek dichterbij. Het is weer heel druk op de weg. Gelukkig is de camperplek, Newlands Farm, heel rustig. Zowel de Tom Tom als Google Maps kunnen het plaatsje Hart niet vinden. We zitten in county Hampshire. Schrijfster Jane Austen heeft hier gewoond  en haar inktpot staat hier ergens in een museum. Via Campercontact vinden we de weg naar de camperplek. Op de weg er naar toe zien we patrijzen en fazanten. Een oudere dame staat ons te woord en we betalen 10 euro. We kiezen een zonnig plekje en zetten de stoeltjes en het tafeltje buiten. Ik kan in mijn hemdje buiten zitten. Klaas merkt dat hij toch niet helemaal fit is. Hij zou zo kunnen slapen. Dat is dan ook het beste om te doen. Ik wil lezen maar het komt er niet van. De omgeving is zo mooi. Ik wandel elke kant een stukje op en geniet van de zon die onder gaat. Klaas heeft gelukkig  wel trek. Ik ga koken en probeer hem uit bed te krijgen om naar de zonsondergang te kijken. Hij ligt te lekker. Als we gaan eten gaat hij toch even mee naar buiten. Hij vindt het prachtig. Ik zou hier wel willen wonen zegt hij. Wees gerust. We komen gewoon naar huis.