Dag 14 De Douro

Met weemoed nemen we afscheid van de camping. Die wordt  beheerd door ontzettend vriendelijke mensen. In het café op het terras hangen allemaal leuke briefjes. Wij geven een paar klompjes  als dank.  Ze zijn weg van de bus en hebben er een foto van gemaakt. Op het terras draaien ze elke avond een videopresentatie van de camping. Ook van een Camperreis met ouderen. Het lijkt op het programma “we zijn er bijna” van omroep Max. Deze mensen deden een tocht naar Pinhao. Ik vond dat ook wel een leuk plan omdat er een van de mooiste stations van Portugal staat dat ook regelmatig een prijs heeft gewonnen. Het is 30 km door de bergen. We besluiten  om de koelte te zoeken van een museum. Het museu do Douro. Eerst gaan we boodschappen doen. Ik zoek een E. Leclerc, want we hebben echt wat nodig voor morgen als de kinderen komen. We verheugen ons op hun komst. Het is een XL. We kunnen niet veel kwijt in de bus, dus dat is keuzes maken. Het is een rommelige winkel en de verse groente-afdeling is klein. Gelukkig is de Super Bock in de aanbieding. We dubben of we wel 20 flesjes moeten kopen. Het is toch weer extra gewicht. We doen het. 
Het tochtje door de straten naar het museum is een klim en warm. In het museum is het heerlijk koel. We genieten vooral van de filmpjes hoe de Port wordt gemaakt vroeger en nu en het vervoer ervan. We krijgen gratis een glaasje witte Port op het terras aan de Douro. Het is raar weer. Het is warm. Klaas vraagt aan zijn telefoon hoe warm het is. 34 graden. Er staat een harde wind. In een winkel kopen we druiven en zien een warme gebraden kip. We hebben er allebei zin in. De eerste de beste plek stoppen we en zetten onze stoelen en tafeltje neer om de kip soldaat te maken. Helaas moeten we even geduld hebben. Een Nederlands busje stopt en we wisselen ervaringen uit. We adviseren ze de camping waar we vandaan komen en ze worden extra enthousiast als we vertellen dat er morgen een festival is. We moesten jullie gewoon tegenkomen zei de dame met dezelfde taken in de bus als ik: leuke plekjes zoeken en een slaapplaats. 
De route is prachtig alleen verschijnen er weer rookwolken langs de route. Klaas rijdt de andere kant op maar eigenlijk heeft dat in de bergen geen zin. We kijken op de Fogos.pt app waar de brandhaarden zijn. Volgens de app kunnen we onze route vervolgen richting Porto. We belanden bij een camperplek bij een jachthaven. We zien niet echt dat hier campers welkom zijn. De tweede plek is aan een strandje in Melres.  We rijden er voorbij en de Tom Tom stuurt ons door een klein dorpje met steile smalle wegen terug. We zijn blij als we weer op de N 108 zitten. De camperplek zou een rustige plek  moeten zijn aan een strandje. Het staat vol tentjes en een oude caravan staat naast ons. Die mensen willen gelijk in de bus kijken hoe we slapen. De vrouw vindt het heel gezellig. Later staan er weer een paar voor de deur om binnen te kijken. We zeggen dat we gaan slapen en dat ze morgen welkom zijn. Ik vind het allemaal een beetje apart. Klaas voelt zich op zijn gemak. Ben benieuwd hoe het hier er morgen in het licht uit ziet.