Nog meer mooie krijtrotsen

Het is belangrijk dat we  ‘s avonds goed opletten wat we voor in de bus neerleggen. Het regent de hele nacht en onze jassen en Klaas zijn fototas zijn nat geworden. We blijven lekker lang liggen. De camping ligt vol grote plassen water. Na het ontbijt rijden we richting Rye. Het ligt dicht bij zee, maar de weg er naar toe loopt niet langs zee. Ik begrijp nu het stoplicht in de douche. De stoplichten gaan van rood, via oranje naar groen. We rijden via de de Deadmanslane de Lovelane in. Pffff overleefd. Rye is een leuk plaatsje met wegen van keitjes, vakwerkhuizen en oude herbergen. In de 18e eeuw gebruikten smokkelaarsbendes deze herbergen, die zelfs geheime gangen naar elkaar hadden. In het eerste schattige winkeltje ligt een plattegrond en ik vraag de dame achter de kassa of ze een leuke route wil tekenen. Dat doet ze. Bij The Bakery kopen we een uienbrood  dat heerlijk ruikt. We hebben zin in koffie maar mogen het leuke café Apothecary niet in. We blijven er wat rondhangen en zien mensen weggaan. Het is een tafel voor vier. Wij bieden aan dat er mensen mogen aanschuiven bij ons. Als er een jong stel binnenkomt  worden ze er weer uitgestuurd. Ik wijs op onze plekken. Te weinig personeel zegt  de serveerster snel en schuift lachend onze spullen over de hele tafel. Als er ouders met een huilend kind aankomen krijgen die ook geen plek. Ze komt weer lachend naar ons toe. Jullie willen toch geen huilend kind aan tafel? Wij moeten lachen en bestellen een sandwich. We hebben zoveel plezier in dit café. We bezoeken twee kerken en in beiden steek ik een kaarsje op. In de St. Mary The Virgin church vallen de vele engeltjes op.  Klaas vindt een kustroute. Eerst rijden we langs een dijk maar bij Hastings zien we de zee. We stoppen er even om naar een bibberende meeuw te kijken en naar de golven te luisteren. We vinden het verder geen aantrekkelijk stadje. Eastbourne, de zonnigste stad van Engeland met zijn beroemde pier ziet er wel leuk uit. Blauwe hekjes en een hele lange slinger met lampjes langs de kust. Dan belanden we in een fantastisch landschap. Glooiende heuvels en een ruige kust. We rijden naar een camperplek maar er staan wisselende verhalen op de site. We rijden nog even verder en komen bij  Birling Gap uit en zien de Seven Sisters: Een rij krijtrotsen die oprijzen uit de blauwe zee. We rijden weer terug naar Beachy Head. Hier is de hoogste krijtrots, die 162 meter uit zee oprijst met zijn rood -wit gestreepte vuurtoren. Door erosie, water en wind slijt de rots waardoor de vuurtoren af en toe verplaatst moet worden. We zien een bord “No Campervans” bij de Beachy Head Pub. We gaan het toch even vragen. Geen probleem als we dan wel iets komen drinken of eten. Ik reserveer gelijk de tafel die uitkijkt op zee. We zetten de bus zo dat we ook van daar uit mooi op zee kijken. We eten fish en chips (van een envelop die ons was toegestopt) en wandelen met volle buiken daarna langs zee. Hier zouden we bij helder weer een prachtige zonsondergang kunnen zien. We kijken elkaar aan en kunnen niet anders dan concluderen dat er heel veel om van te genieten was deze dag.