Van de Noordkust naar de Zuidkust van Devon

De nacht was een waar avontuur. Fluitende wind, kletterende regen en een schuddende  bus. Storm aan zee. Klaas gaat eruit en ik lees nog gauw een paar bladzijden in mijn boek. De schuifdeur  van de bus kunnen we gewoon openzetten want de wind en regen komem van de andere kant. Als we de bus voorbij zijn rennen we naar het toiletgebouw om niet zeiknat te  worden. De mensen van de camping die in een auto een rondje rijden zwaaien en lachen vriendelijk. Ik douche en ren weer naar de bus. Klaas heeft inmiddels het ontbijt gemaakt. Hij is mijn cracker met hagelslag kwijt. Heel raar. Ik heb hem ook gezien toen ik de bus inkwam. Hij blijkt achter de koelbox op de grond te liggen. Ik klop de matten uit en maak gelijk het hele vloertje schoon. Dat is toch lekkerder ontbijten. We weten dat we aan zee staan maar zien hem niet door de regen en mist. Het idee is al lekker. Gisterenavond hebben we met Mel bijgekletst en vanmorgen doen we dat met An. Voordat we wegrijden poets ik mijn tanden en ga naar de wc. Ik laat mijn tandenborstel en tandpasta liggen. Weer door de regen om ze op te halen. Klaas ruimt het elektrasnoer op en de vuilwatertank. De rode dop is weggewaaid. Hij legt hem altijd op het opstapje  bij zijn deur. Ik vraag of dit wel een handige plek is. Hij doet dit al 30 jaar zegt hij.  We zoeken op het terrein. De dop is niet te vinden. We willen vertrekken zonder dop als de bus helemaal niets doet als Klaas start. Hij pakt zijn WD 40 en spuit onder de kap. De bus reageert er niet op. Hij staat pal op de wind (my wife likes the sea) en de regen. Ik zeg dat we eigenlijk een föhn zouden moeten hebben. Klaas krijgt een idee. Hij rolt het elektrasnoer weer uit, zet de kap open en het kacheltje erop. De bus doet het weer. “Het is net een mens,” zegt Klaas. We melden even dat we te laat zijn vertrokken doordat de bus het niet deed. Geen probleem. Klaas heeft de Tom Tom zo ingesteld dat we de groene route, A337, rijden. We hebben 133 km voor de boeg. Ondanks de regen is het prachtig. Als we een afslag missen komen we tussen de heggen terecht. Ik wil dat het niet te lang duurt en ben gespitst op de Tom Tom als dat een paar keer gebeurt.  Het is spannend en mooi. We komen door heerlijke Engelse dorpjes. Tussendoor steek ik stukken banaan in Klaas zijn mond. Hij heeft daar een hekel aan maar nu wil hij wel zijn handen aan het stuur houden. De bus pruttelt nog even onderweg als de wind er weer pal opstaat. Halverwege stoppen we in  Lapford bij de Old Malt Scoop Inn. We zijn zomaar een dorpje ingereden omdat we trek in koffie hebben. Het ruikt er naar het boerenleven en is vooral heel donkerbruin ingericht. Er zitten een paar mensen aan de bar een biertje te drinken. We bestellen 2 koffie. Ze hebben geen cappuccino. We besluiten er ook te eten. Het is inmiddels half 3. We krijgen allebei een afgebakken stokbroodje met beleg en sla. Ze smaken prima. Onder de lunch zoeken we een camping en zetten de Tom Tom die kant op. Het is nog 71 km. Inmiddels is het droog en af en toe schijnt de zon. We doen onze vesten uit. In het zuiden begint het weer te regenen.  Een paar km voor de camping begeeft 1 ruitenwisser het. Klaas gaat snel aan de kant. Wonderlijk genoeg ligt de wisser nog op de neus van de bus. Toch besluit Klaas hem te vervangen. Uit het laatje voorin de bus tovert hij een nieuwe tevoorschijn. Deze maakt ook nog minder geluid.  Bij de camping regelt Klaas een plekje. Ik lees gauw mijn boek uit. Het waren nog maar 15 blz. deze rit. Ik kwam er niet aan toe doordat ik meerijd en vaak rechts kijk of Klaas de hoek om kan. Dat gaat prima zo. We rijden 7 km naar de Tesco, een grote supermarkt. Lekker om veel te kunnen kiezen een keer. Met een goed gevulde tas lopen we naar de bus. In een glimp vang ik nog een blik op van witte krijtrotsen op de terugweg naar de camping. Klaas rijdt de bus naar onze plek en ik word er helemaal chagrijnig van. Zwart grind (sorry voor de mensen die dat heel mooi in hun tuin vinden), tegen het toilet gebouw en langs de weg. Ik vind het een parkeerplaats voor 29 pond. Ik loop het terrein op en zie allemaal grote groene plekken.  Klaas belt uiteindelijk de campingbeheerder en die komt even langs. Ik maak excuus voor mijn gezeur en probeer uit te leggen hoe ongelukkig ik hier van word. We krijgen een plek op het grasveld en als we er morgen niet uitkomen komt hij met de trekker. Blij trek ik een Kingfisher biertje open en een zak chips. Tegelijkertijd begin ik aan het eten. We doen samen de afwas in het oranje gebouw. We  zijn aan de zuidkust. Morgen weer een dag om eropuit te trekken.