Seven Sisters

We slapen lekker uit op de camperplek Beachy Head. Het is een frisse ochtend en vannacht hebben we onze extra dekens er opgelegd. We staan niet op Beachy Head. Dat is namelijk de hoogste krijtrots van Engeland. Als we de weg oversteken kun je daar alle kanten op over het klif wandelen. Het zonnetje schijnt heerlijk door de voorruit en de zee en lucht zijn helder blauw. Ik wil de stoeltjes aan de zijkant van de bus neerzetten voor het ontbijt. Dat is campinggedrag en dat mag niet op een camperplek. Klaas wijst mij erop. We doen het met het zonnetje door de voorruit en komen er niet op om de bus even om te draaien zodat we de deur open kunnen zetten en de zon naar binnen kunnen laten komen. Nu vermaken we ons met het Duitse busje dat voor ons staat. Man en hond wachten buiten terwijl vrouw alles aangeeft om uit te kloppen of ergens op te ruimen. Het geeft ons geen aanleiding om dit ook te gaan doen. We zijn aan onze laatste dagen in Engeland toe en dan wordt het moeilijk kiezen wat we gaan doen. Om half 12 hebben we besloten. We gaan naar Seaford South Hill Barn Park. Hier kun je alle Seven Sisters tegelijk zien en lekker wandelen.  Teveel moois voor 1 paar ogen wordt er over geschreven. Met de zon op deze Sisters klopt dat helemaal. De Seven Sisters maken deel uit van South Downs National Park. De Tom Tom kent het parkeerterrein niet dus Google Maps helpt ons het laatste stukje. De bus moet weer hard werken. Op de top zien we een parkeerterreintje waar nog voldoende plek is en ook nog gratis. Het is heerlijk dat we niet in het hoogseizoen zijn op deze plekken. We lopen een stukje het pad op en zien ze gelijk liggen. Wat een geweldig gezicht. En dat blijft zo. Overal waar we lopen zien we ze. Een Chinees jong stel vraag ik een foto van ons te maken. En ik maak een foto van hun. Ze willen perse een foto met z’n vieren. Dat doen we. We wandelen over de heuvels van de kliffen. Ik zie een graspaadje omhoog en loop daar naar toe. Klaas loopt achter mij aan het waarschuwt mij. Opletten, want dit komt uit op de rand van een klif. We doen samen nog een paar stappen en gaan dan terug. Het is heel mooi en pittig om over de heuvels te wandelen. Er staan overal bankjes. We maken daar gebruik van om te kijken/uit te rusten en om een broodje te eten. We kijken steeds achterom en kunnen het niet laten steeds opnieuw weer foto’s te maken van de Seven Sisters. We zien de bus in de verte staan en een pad over de heuvel met schapen. Via een grappig opstapje komen we het schapenveld op. Het is zo mooi wijds. De poep nemen we voor lief. We hadden al gezien dat er cappuccino te koop was. Een leuke jonge gast maakt 2 grote bakken voor ons en ik neem een stukje lemon cake mee. We zoeken onder de koffie, in het zonnetje, naar een nieuwe bestemming. Dat gaat niet zonder discussie en verwarringen. In ieder geval gaan we bij Seaford aan zee kijken. Dit was ooit een bloeiende havenstad.  Het heeft een mooie kust rondom een baai. Wij lopen een stuk over het kiezelstrand. Dat wordt 2 x per jaar aangevuld omdat het ook dient als bescherming tegen overstromingen. Aan het eind zien we Seaford Head, een mooi stuk krijtrots. Het is een sfeervol en mooi strand. We zien op een breed stuk langs de zee campers staan. Ik vraag aan een dame of er ook geslapen mag worden op dat stuk. Zij heeft het gedaan en zo te zien meerderen. We overwegen om daar ook een nacht te slapen. Het is tegen vieren en Klaas heeft nog zin om te rijden. We zoeken een supermarkt op de Tom Tom. Die is 6 km verderop. Als we de hoek om rijden zie ik supermarkt Morrisons. Ik zoek een mandje, maar blijk er al voorbij. Winkel weer uit en opnieuw erin met een mandje. Ik ga een paar boodschappen halen en verdwaal in de winkel. Met mijn armen vol loop ik de winkel uit en op de weg staat aangegeven welke kant ik op moet kijken. Heel fijn want het is een druk punt. Aan de overkant staan heel veel bloemen en teksten op de muur. Ik begrijp eruit dat een jonge knul er niet meer is. Het blijft ingrijpend zoiets, ook al ken ik de jongen niet. We vertrekken van ons parkeerplekje, maar het is te druk om de weg over te steken. We besluiten af te slaan en zien wel waar we uitkomen. De Tom Tom wil ons eerst terugsturen, maar wij rijden door en hij pakt de route weer op.  We rijden het eerste stuk weer pittige heuvels op en af. Super dat Klaas zo goed de bus kent en een goede chauffeur is. We missen een afslag en inmiddels weten we dat we tussen de heggen door moeten om weer op de route te komen. Het laatste stuk is desolaat. Geen huis te bekennen en geen boom. We rijden richting zee en zien een rij huizen op een lange rij langs de zee. Daar is ook onze camperplek. Het is een vreemde plek en we weten niet goed of we wel hier willen slapen. We zoeken nog wat campings in de buurt op. Deze staan vol met stacaravans. We doen de lichtjes aan en ik ga koken. In ons eigen bushuisje is het altijd gezellig. De extra dekens liggen al klaar voor de nacht. Lekker warm en knus de nacht in.