White Cliffs

Het is heerlijk stil op de camping. Ik hoor een koekoek en zie tussen de donkere wolken de zon zijn best doen. De wekker is om half 7 afgegaan. Ik maak de bus rijklaar terwijl Klaas gaat douchen. Als hij klaar is loop ik de douche naast hem in. Ik ben mijn douchebandje vergeten merk ik als ik al klaar sta om onder de douche te stappen. Klaas geeft zijn bandje maar dat werkt niet. Gelukkig is hij klaar en haalt mijn douchebandje. De douche blijkt een soort stoplicht te zijn. Ik heb het eerst niet door maar rood is toch echt rood. De douche stopt ermee. Ik föhn lekker mijn haar droog en dan is het tijd om te vertrekken richting boot. Klaas heeft lang lopen uitzoeken waar de boot is. Ik  vertrouw erop dat er borden staan die we kunnen volgen bij zo’n grote haven. Snel maak ik nog wat foto’s van mooie beschilderingen onderweg. Eerst moeten we door de Franse paspoortcontrole. Nice car zegt de jongen en zijn collega laat op zijn telefoon een HY politiebusje zien. Ze nemen de tijd terwijl het heel druk is. De Engelse controle vraagt streng wat we komen doen. We volgen keurig de borden maar belanden toch bij de verkeerde maatschappij. In de chaos van het laden van die boot wordt ons verteld dat we “duty free” moeten volgen. Al snel zien we een eind verderop de boot van DFDS liggen. We gaan in de rij staan maar zien iedereen met een kaartje met een rij erop. Ik informeer bij een Nederlandse Camper. Die zegt dat het aanmelden niet te missen was. We worden uit de rij gehaald en een hokje bij de boot maakt het snel voor ons in orde. Ze zijn heel aardig. Op de boot gaan we dicht bij de trap  zitten zodat we onze bus snel weer kunnen vinden. We kennen onszelf. Tussen de paspoortcontroles hebben we ontbeten.  Op de boot haalt Klaas 2 heerlijke cappuccino’s. Ik kijk nog even in de duty free shop waar ladingen drank worden gekocht. Ik koop een leuk zakje chips en een cadeautje voor Klaas dat ik echt niet kan laten staan. Dan zijn daar ineens the world famous White Cliffs. We zijn er. Voordat we van de boot rijden stormt er nog iemand op ons af die de bus  wil kopen. “It’s my child”, zegt Klaas. Geen denken aan dus. We rijden naar Folkestone, een stadje aan de kust met een vissersverleden. In de 19e eeuw was het een mondaine badplaats. Het raakte in de 20e eeuw in verval maar heeft nu weer Victoriaanse grandeur gemengd met moderne creativelingen. De baas van camping Little Switzerland herkent ons nog met onze bus en we boeken voor 2 nachten. Uitgebreid lunchen we met een heerlijke salade. We hebben van gisteren geleerd. We pakken het pakket uit dat we in Engeland pas mochten uitpakken. Er zit zoveel in wat met zorg is ingepakt. We nemen gelijk de 2 mooie cakejes. Ineens gaat het gieten van de regen. Ik maak het binnen gezellig met een kaarsje en we pakken onze ingepakte boeken uit die we in Gent bij de mooie boekhandel Paard van Troje hebben gekocht. Elk jaar maken we daar een feestje van. Boeken uitzoeken en mooi in laten pakken voor de vakantie. We gaan lekker lezen.  We willen nog naar de stad en het wordt zulk mooi weer dat we besluiten te gaan wandelen. Stairway to Heaven heet de wandeling in The Warren. Het is behoorlijk klimmen maar we krijgen geweldig mooie uitzichten met zigzag paden. We drinken wat in het Cockpit café bij het oorlogsmonument: The Battle of Britain. Ik wil er verder niet kijken maar wel naar de wc. Ik kies voor het invalidentoilet omdat dat lekker ruim is.  De rol toiletpapier zit zo dicht bij het alarm dat ik er aan trek. Voordat ik de resetknop gevonden heb staat er al iemand voor de deur. Ik zeg gauw dat ik ok ben.  Onderweg pluk ik bloemetjes en plukken en eten we bramen. We willen een rondje lopen maar kunnen de blauwe route niet vinden. Een paar Engelse meiden adviseren ons om terug te lopen. Dat doen we. Gelukkig ziet Klaas de camping.  Moe nemen we een lekker wijntje, nootjes en ons boek. We zetten even het kacheltje aan als ik ga koken en Klaas een beetje wil opwarmen. De afwas is een mooie wandeling met prachtige luchten. We ruiken ons kussen al en duiken er op tijd in vanavond.