Een echte Engelse dag

De ruimte, in alle opzichten, heeft ons een heerlijke nacht bezorgd. Dan zie ik ineens dat mijn mail het niet meer doet op mijn iPhone. Er komen geen berichten meer binnen. Reislogger stuurt altijd een bericht per mail als het verhaal is geplaatst. Ook van reacties krijg ik mail van reislogger. Het was al vreemd dat ik gisteren opnieuw moest inloggen. Ik pruts een uur en app er met Anne over. Zij zegt na een uur: ‘ga maar wat leuks doen’. Gelukkig krijgt Klaas het via de webmail van KPN wel binnen. Dat gaat omslachtig maar in ieder geval kunnen we mails lezen. We nemen het advies van Anne ter harte. Het is fris maar droog. Ik trek een lange broek aan en een shirt met lange mouwen als ik onder de ruime douche vandaan kom. Er staan zelf bloemen in het douche/toiletgebouw. Ik wil even lezen tijdens het ontbijt en Klaas kletst maar tegen mij aan. We moeten er om lachen want ik ben de kletskous en nu wil ik even lezen. We vragen of we iets langer op de camping mogen blijven staan om een stukje coast path te lopen. Bolberry, waar de camping is, is een gehucht. Het valt binnen de “South Devon Area of Outstanding  Natural Beauty”, startpunt van  een spectaculaire  kustwandeling met vlakke, verharde paden. We komen de campingmevrouw in haar auto tegen en zij gaat uitgebreid vertellen en op een kaart tekenen hoe we moeten lopen. Het lijkt wel of ze ons kent. Ze laat ook alle menukaarten zien van de restaurants onderweg. Ze adviseert een Cream Tea bij een hotel. We krijgen de kaart mee en ze vraagt of we hem onder de deur van de receptie willen schuiven als we weer terug zijn. Zendmasten, schapen, rode rots, mooi uitzicht ……alles wordt er op aangegeven. Voordat we op het coast path komen moeten we via een kleipaadje omhoog lopen. Het is een hele klim. Als we boven op het pad zijn loopt het heerlijk. We genieten ontzettend en besluiten door te lopen naar Hope Cove. Daar zijn we in ruim anderhalf uur. We gaan voor de Cream Tea. Het eerste hotel heeft een private party. Iemand staat ons aardig te woord en noemt alle andere restaurants op. The Cottage Hotel lijkt ons heel duur en een wandelaar bevestigt dat. We gaan er toch naar toe. Gisteren waren we hier ook en toen zagen we veel ouderen op de balkons zitten. Die zitten er nu ook, maar dan binnen. Via een flinke trap komen we in het hotel. We zien dat er op de top een parkeerplaats is. “Hoe komen die ouderen hier,” dachten we al. Het uitzicht is geweldig. Op de kaart staat dat ze pas om 14 uur Cream Tea serveren. We zijn teleurgesteld. Klaas gaat het toch nog even navragen. “De kaart klopt niet,” zegt de ober. Het personeel is keurig in het zwart wit met zwart strikje en heel beleefd. Leuk om te zien dat er bij de barman 2 getatoeëerde armen onder de witte opgerolde mauwen uitsteken. De Cream Tea is heerlijk. Klaas haalt een stuk jam uit mijn haar. Hoe krijg ik het voor elkaar? De prijs valt ons mee. We zien oude foto’s en lezen iets over een Nederlands schip. De bemanning was gered en stond voor de open haard op de foto: De plek waar wij nu zittten. Alleen is de open haard er niet meer. Hope Cove had ook een reputatie vanwege plundering van scheepswrakken. We besluiten dezelfde route terug te lopen. Het gaat een beetje spetteren. De wind droogt ons weer op. Tijdens mijn sanitaire stop tussen de stekelige struiken begint het te hozen. Onze jassen houden ons bovenlijf droog Voor de rest zijn we tot op onze onderbroek nat. Het laatste steile stuk moeten we oppassen dat we niet uitglijden in de modder. We doen de routebeschrijving onder de deur en hangen klompjes aan de deur. Blij dat we even langer mochten blijven staan. We besluiten handdoeken op onze stoelen in de bus neer te leggen en de natte kleren aan te houden. Het beetje verwarming in de bus kan ons dan een beetje op laten drogen. 50 km lang regent het keihard. Klaas rijdt geconcentreerd en ik maak steeds de ramen schoon met een wisser zodat er goed zicht blijft. Het is een schattige kleine wisser. Klaas heeft er aan twee kanten een stuk afgezaagd. Ik zoek een camping waar zeker stroom is. In mijn gedachten is het een grote camping met misschien wel iets te eten. Als we aankomen is het een boerderij waar een boer op grote laarzen ons te woord staat. Klaas wijst op de dikke drol die voor de receptie ligt. Als hij nog even eitjes en broodjes haalt staat hij er middenin. De boer helpt hem met een borstel, water en ontsmettingsmiddel. Het is een dure camping. Als we het veld oprijden begrijpen we het. We kijken uit op zee. Het eerste dat we doen is het kacheltje aanzetten in de bus. Het blijft gieten en wij komen de bus niet meer uit. Morgen hopelijk even droog om af te wassen en onszelf te wassen.