Lulworth Cove

Een blauwe lucht lokt ons naar buiten. Het bed opmaken is even een gedoe. Omdat we schuin staan is alles naar beneden gezakt. Ik haal alles eraf en ontdek dat ik geen zeemansbenen heb. Ik val steeds om door die schuine stand. Als Klaas in het toiletgebouw is zet ik de stoeltjes en het tafeltje buiten met zicht op zee. Het zou luwer zijn achter de bus, maar dan zien we de zee niet. Klaas zwaait enthousiast als hij het  toiletgebouw uitloopt en onze uitrusting buiten ziet. Tegen de blauwe lucht lopen heel veel koeien te grazen op de heuvel. Een mooi gezicht. Ik upload de foto’s en geniet van de doorkomende zon. Buiten lukt verbinding vaak beter. We doen rustig aan. Gisteren zijn we niet toegekomen aan Lulworth Cove dus staat dat vandaag op het programma. Omdat we zo dicht bij Weymouth zitten willen we daar de zandsculpturen gaan bekijken. Ik koop koekjes en een nieuwe gasaansteker in het campingwinkeltje en ontdek een boekenkastje. Overal zijn boekenkastjes. Zo leuk. In supermarkten, oude telefooncellen, informatiecentra, kerken. Overal staan nog de rode telefooncellen. Er zit vaak ook een defibrillator in. We  parkeren bij een soort pretpark waar ook de zandsculpturen zijn. We gaan er kijken en weten binnen 1 minuut dat we er niet naar binnen gaan. De boulevard is lang en mooi voor een wandeling. Al snel zie ik 2 dames in zee zwemmen. We lopen weer naar de bus. Ik trek mijn badpak en een jurk aan en neem mijn waterschoenen en handdoek mee. Het is heerlijk in de zee. Een jurk lijkt handig. Toch blijft dat omkleden tobben. We drinken bij Top Cat café koffie aan zee. Daar valt een man bijna en begint te kletsen tegen ons. Later zien we hem met hond en radio hard aan wandelen. De weg naar Lulworth Cove is druk. Het blijkt ook een populaire plek te zijn. We eten in de bus Griekse yoghurt met bessen en noten. Een Chinese tweeling, die beiden op een andere plek studeren in Engeland, stelt allemaal vragen aan ons over de bus en maakt een foto van ons in de bus. Ze vieren hun verjaardag hier. We weten niet welke kant we op willen wandelen. We kiezen voor het bordje Lulworth Cove. Het is een prachtige wandeling met mooie uitzichten. Bovenaan zit een meisje op een best gevaarlijk plekje. Ik probeer een praatje te maken en bied aan haar een hand te geven om naar een veiliger plekje te gaan. Ze wil dat niet. Later zie ik haar met agenten en docenten beneden staan. Ik ben blij dat ik haar zie en mensen zich over haar ontfermen. Wij gaan op het strandje bij de Cove zitten en eten een heerlijk ijsje met zoute caramel stukjes erin. Klaas wil een dagkaart betalen. Hij heeft de verkeerde tijd ingesteld. Scheelt toch weer 7,40 pond. Ik kom er achter dat de  andere wandeling gaat naar de afbeelding op de koekjes. Durdle Door. Het is een natuurlijke brug die door de kracht van de golven is ontstaan. Het staat op de wereld erfgoedlijst  als het 1e natuurlijke erfgoed van Engeland. Het is te laat om de wandeling nog te maken. Bij Durle Door Holiday Park kun je aan zee kamperen en het erfgoed zien.  De camping is rond de 50 pond. Ik heb het er voor over. Het is nu mooi weer. Dan vind ik het zonde om in de bus te zitten. Klaas wil verder. Hij rijdt naar het Durdle Door Holuday Park en vindt de afdaling te steil. Hij heeft wel voor hetere vuren gestaan. De boodschap is duidelijk en ik vind dat de chauffeur bepaalt. We moeten niet in de monding van de  Solent  terecht komen want dan redden we Dover niet op tijd. Ik ga liever later een dag rijden en nu genieten van de zon. We zetten de Tom Tom op Southampton. Onderweg doet internet het niet en we hebben al gezien dat er niet veel campings zijn of dat ze gesloten zijn. Met goede moed en een zak chips gaan we rijden. Klaas rijdt tot 18 uur en kijkt dan op de Tom Tom voor een camping. Harry's camping lijkt mij wel wat. We rijden door een onwerkelijk gebied: The New Forest. Oeroude bossen, heel veel heidevelden en moerassen. Heel veel paarden, koeien en varkens lopen los in het gebied. Regelmatig steken ze ook de weg over. We verbazen ons beiden over dit prachtige en onwerkelijk stukje Engeland. Harry’s camping is een hek met een telefoonnummer erop. Via een zeer steile weg komen we er. Klaas kijkt welke camping er nu dichtbij is. We moeten weer over die steile weg en geen camping te bekennen. Bij de Royal Oak vraag ik aan een man die naar buiten komt lopen of hij een camping weet. Hij legt ons uit hoe we bij Red Shoot kunnen komen. Varkens, door een riviertje en dan omhoog. Het is inmiddels half 8 en we hebben 3 uur in de bus gezeten. Klaas regelt de camping want ik moet nodig plassen. Hij rekent 55,50 pond af. Ik ben verbaasd over dit bedrag. Er is geen internet. Voor 2.50 krijg ik een nummertje voor internet. Klaas moet een eigen nummertje kopen. Dat doen we niet. Nu kan ik de camping Googlen. We betalen 10 euro extra omdat het vrijdag is, 9 euro voor stroom (hebben we niet nodig maar hij heeft het niet gevraagd aan Klaas) en 6,50 omdat we op een verhard stuk staan. We staan liever op gras. Ik gooi Klaas natuurlijk voor zijn oren dat we voor dat bedrag op een mooie plek aan zee hadden kunnen staan. Het is zoals het is en de chauffeur beslist. We drinken met 15 procent korting na het eten een cappuccino in de pub. Het is een latertje vandaag. Morgen maar een beetje uitslapen.