New Forest

We lagen gisteren heel laat op bed. We liepen over het gras naar het toiletgebouw en keken sterren. Heel veel sterren. We zijn Iets later wakker dan normaal. We twijfelen of we buiten zullen ontbijten. Daar hoeven we niet meer over na te denken want het begint te regenen. Nu we toch stroom hebben zetten we het kacheltje even aan. Ik was mijn haar onder de warme douche. Als ik de föhn pak zie ik dat ik er 50 pence voor moet betalen. Die heb ik niet en ik vind het ook onzin om er voor te betalen. Klaas is nog niet terug van douchen. Ik maak mij even zorgen. Hij vond de douche gewoon heerlijk warm. Ik haal een broodje in het winkeltje maar daar willen ze alleen contant. Als ik wil pinnen moet ik dat betalen. Ik laat het broodje daar. We besluiten nog even in dit gebied te blijven. We kennen het nog niet. De paarden komen goedemorgen zeggen en blokkeren de uitgang. We wachten geduldig. Er is een straatmarkt in Lymington. 100 kraampjes in de High Street. Lymington is een oude zeehaven, maar nu vooral een jachthaven. Vroeger werd er ook hier veel gesmokkeld. De dominee stond zelfs toe smokkelwaar in de toren van de kerk op te slaan. Het parkeren wordt goed aangeven. Via een pad langs de kerk en over de begraafplaats lopen we naar de markt. Het is er gezellig druk. We kopen sokken en eten een Samosa. Ik knoei op mijn nieuwe Parade-shirt en zie al dat ik dat er moeilijk uit kan krijgen. Tussendoor koop ik een nieuwe winterjas. Gelukkig komt Klaas de winkel in, want ik kan niet kiezen. De blauwe is leuk maar de zwarte warmer. Ik ontdek dat er een naad los zit in een zak en vraag of ze nog een andere hebben. Wij verstaan de mensen niet in deze streek. Ik hoor iets van korting. De verkoper zet op de computer Google translate aan en ik zie op het scherm verschijnen: ik kan u korting geven. Ik vraag naar de korting. De jas was 199 pond, nu 119 en ik zie op het scherm 70 pond staan. Voor 1 kapot naadje? Ik laat hem gelijk inpakken. Gelijk denk ik: “waar laten we die grote tas?” We lopen naar de haven. Er liggen wat vissersboten en verder heel veel jachten. We zoeken iets om te wandelen maar dat lukt niet. Terug naar de bus is de beste optie. Het begint te stortregenen. Snel duiken we de Solento Lounge in. Wat een ontzettend mooi Engels restaurant! Heel veel mooie klassieke schilderijen aan de muur, gecombineerd met een moderne  inrichting. We bestellen cappuccino en delen een carotcake. We willen nog even naar zee. Eerst boodschappen doen. In het straatje hebben we een Tesco gezien. We lopen twee keer de Highstreet af en vinden hem uiteindelijk. Handig dat dit alvast klaar is. We rijden 16 km naar Milford on Sea, een plek voor toerisme voor gepensioneerden, parkeren voor de zee en kijken op Hurst Point Lighthouse, een belangrijke vuurtoren die de schippers door de gevaarlijke toegangswegen naar de Solent loodsten. Ik wil een foto maken. De deur gaat bijna niet open door de wind. Samen gaan we er toch uit om te wandelen. We komen niet ver. Restaurant “The Lighthouse” ziet er gezellig uit. We nemen een biertje en bestellen iets dat een lunchgerecht met brood blijkt te zijn. Fishfingers tussen boterhammen. We vragen iets voor bij een biertje en krijgen een aangekleed patatje. Heerlijk. Ik vraag of de kaars aan mag. “Cosy,” zegt de jongen die hem aansteekt en hij moet lachen. Ze steken ook bij de andere gasten de kaarsen aan. Door de storm lopen we naar de bus om naar camping Long Meadow te gaan. Van tevoren heb ik goed de site gelezen. Het hek is dicht als we aankomen. De tekst op het hek is onduidelijk. Er komt een vriendelijke dame aanlopen en die vindt onze bus geweldig en geeft ons een plekkie. Een mega groot veld waar iedereen, goed ver uit elkaar, op staat. Veel busjes maar ook vooral veel tentjes. Klaas haalt de fietsen van de bus af om mijn jas op te ruimen en ik was mijn shirt. Ik hang het buiten met ook nog een extra draad er omheen. Het shirt ligt binnen no time in het gras. Dan maar binnen drogen. Op de wc vind ik een goede site met plaatsen aan de zuidkust die goed beschreven staan. Ik stuur het door naar Klaas. We zouden een uitgebreide salade eten maar zitten nog vol. Het wordt een boterham. Dan zie ik de pannenkoekenmix, die ook al in Normandië is geweest en besluit pannenkoeken te baken. Ik zet een speellijst op met nummers uit de tachtiger jaren. In de pubs horen we alleen maar oude muziek. We zitten helemaal vol van dat gesnoep de hele dag. Klaas doet de afwas en kan nauwelijks de bus terugvinden. Het is pikkedonker en een groot terrein. Vandaag rollen we op tijd ons bed in.