Mu.ZEE

We zijn vroeg uit bed, want we hebben afgesproken met An. Het is flink opletten geblazen met al die hard rijdende fietsers, bakfietsen en steps. Onder het Mariabeeld met AN erop wachten we op haar. Ze heeft een heerlijk restaurant uitgezocht om te ontbijten. Cafématic. An eet tikkeneike. Een eitje met soldaatjes en gezouten boter die je in je eitje kan dopen. 
We lopen nog even mee naar haar werkplek, de Studio. Ze is coördinator van A night Called Quest. Ze geeft jongeren de ruimte om zichzelf te zijn tijdens twee avonden waarop ze optreden dit weekend. Ze is al een paar dagen in Antwerpen. We bekijken 2 kunstwerken en het prachtige gebouw. Vroeger was dit een bank. 
Op de camperplek komt een man nog even vertellen dat hij als 19 jarige heeft leren rijden in een HY van zijn vader. 
Als de fietsen weer op de bus staan rijden we naar Oostende. De regen komt met bakken uit de hemel en we staan in een dikke file. We doen er 3 uur over. Voordat we naar het museum gaan eten we snel nog even kwark met geplette zwarte bessen. Er heeft een fles witte wijn op gestaan. 
Het museum is uitgewaaid naar de Venetiaanse Gaanderijen aan de Parijsstraat omdat hun plek wordt verbouwd. De tentoonstelling “Het is zondag op zee!” begint wat donker, maar krijgt gelukkig steeds meer kleur. De tentoonstelling is gebaseerd op een gedicht van Emile Verhaeren: Naar Zee.  We bezoeken ook de zaal waar kunst uit hun depot staat. Mooie werken zitten ertussen. Oostende werd onder Leopold 2 de Koningin der Badsteden. Nu noemen ze het “stad aan zee”. Het gaat gebukt onder massatoerisme en wij zien ook de dure flats de grond uitschieten waar weinig leven te bekennen is. Aan de kust drinken we bij kunstcentrum Kaffee Kaap, met uitzicht op zee, cappuccino. We zitten heerlijk. Ik had een camping in gedachten maar vlakbij is een gratis camperplek bij Fort Napoleon. Het is een mooi plekje. Omdat de zon is gaan schijnen wandelen we naar het Fort. Er staat dat ze pizza hebben. Helaas is de deur alleen open voor een besloten feest. Het uitzicht op het terras is prachtig en we kletsen nog even met de jongen die aan het opruimen is. Er zijn hier hele mooie zonsondergangen vertelt hij. Helaas niet vandaag. We wandelen verder over het strand. Voor boodschappen hadden we geen tijd. Ineens zien we een terras, Sweet Lips. Men verkoopt alleen maar ijs en wafels en geen broodje. De verkoopster wil haar eigen broodje wel verkopen aan ons. Dat had ze voor het personeel gekocht, maar die bakken wel een ei. Het is biologisch en er zit van alles in volgens haar. We rekenen 6,45 af. Daar gaan we extra van genieten. Ik maak iets van wat we meegenomen hebben van thuis: ei, vegaballetjes  en komkommer. Wijntje erbij en we eten heerlijk op het bankje in de bus bij het geluid van een stevige wind en krijsende meeuwen.